03.11.05

Í Víðsjá er verið að tala um upphaf alheimsins. Ég skil álíka mikið og marglytta gæti í Sudoku ef henni væri stillt upp fyrir framan þraut og blýanti troðið í "hausinn" á henni. Ekki það að ég geti leyst Sudoku þrautir heldur, eða nenni því. En samkvæmt egghausnum í viðtalinu átti alheimurinn sér upphaf og einu sinni var hann ekki til. Hvað ætli Gunnar í Krossinum segi við þessu? Segir ekki Biblían að alheimurinn sé bara 3000 ára? Og talandi um Krossinn: Hvað er Jónsi í svörtum fötum að gera með að spila þar? Er hann nú orðinn snartrúaður líka? Uss... 

01.11.05
Meira oktfest:
Paha maa --> bíó XXXX
Magnaður finnskur 130 mínútna megabömmer um orsök og afleiðingu. Nokkrar magnaðar persónur eru hér dregnar ljóslifandi upp og eru sítt að aftan bjálfinn Isto og ryksugusölumaðurinn Teuvo gríðarlega eftirminnilegir. Frábær feel-bad mynd!
---
Háskólabíó er hérna alveg við hliðina og rugl annað en að mæta þegar eitthvað almennilegt er í boði, eins og núna á Oktfestinu. Sá í gær:

Drabet --> bíó XXX
52 ára karl úr gáfulegri millistétt er kominn í klípu. Æskudýrkunin, grái firðingurinn og kjaftæðið um nauðsyn þess að hafa brennandi hugsjónirnar hafa leitt hann út í að riðlast á fyrrum nemanda sínum, sem er ung og full af hugsjónum. Hún drepur löggu og gamli maðurinn hættir öllu til að hjálpa henni, starfinu, hjónabandinu os.frv. Átakanleg er sorg ekkju löggunnar sem gamli tekur að mestu inn á sig á meðan unga hugsjónadruslan kemst fljótlega yfir allt saman. Nokkuð fín mynd sem vekur upp glás af spurningum, m.a. um tvískinnungshátt ýmiss hugsjónafólks, "fórnarkostnað", glæpi og refsingu, tryllingslega hamingjuleit miðaldra fólks (sem lifir í þeirri sjálfsblekkingu að líf þess hafi verið mun merkilegra 30 árum áður) og fleira. Endirinn er full flatneskjulegur og auk þess er meik-öppi ábótavant í myndinni, aðalleikarinn var t.d. alltaf lillafjólublár á vörunum sem dró nokkuð úr áhrifamætti myndarinnar. A.m.k. horfði ég full mikið á illa meikaðar varirnar. Mæli samt með þessari ræmu ef innihaldið höfðar til þín.

31.10.05
James Blunt er Satan. "You're Beautiful" er hans leið til tortímingar. Ef ég heyri það einu sinni enn geri ég eitthvað. Eitthvað slæmt. Eitthvað verulega slæmt.
---
Nei nei ég er ekki orðinn geðveikur! Þoli bara ekki þetta helvítis væl. 

30.10.05
Í dag er svakafínn Tónlistarþáttur Dr. Gunna á XFM kl. 14.
Í kvöld er svakafínn Popppunktur: Fræbbblarnir og Ham takast á í æsispennu.
Í dag er tími fyrir svakafínan Topp fimm!

Bob Log III - Clap your tits: Þessi á víst að spila í Rvk í byrjun des. Snarklikkuð einmenningssveit með gaur sem sést aldrei án hjálmsins (hjálmurinn er með innbyggðum hljóðnema). Svo hamrar hann á gítar og trommar með löppunum. Ætti að verða dúndurgigg.

Ævintýri - Illska: Af tveggja laga plötunni Illska/Lífsleiði sem er það lang besta sem Bó hefur gert. Eða allavega lang mesta rokkið hans. Og kannski eina. Kom út 1971. Hefur ekki verið sett á CD ennþá. Sándið hér mætti viatskuld vera betra, en...

Jacula - Triumphatus Sad: Ítalskir satan-lúðar í költi. Platan kom út 1969 í 300 eintökum og er líklega fyrsta black metal plata í heimi. Athyglisvert, en aulalegt líka, enda fátt aulalegra en satanistar.

Sufjan Stevens - What goes on: "This bird has flown" er ný tribjút-plata til Rubber Soul plötu Bítlanna, enda 40 ár um þessar mundir að sú plata kom út. Allskonar gengi er að taka lög af plötunni en einna best er Sufjaninn að standa sig.

Lightning bolt - Birdy: Drulluþéttur og spastískur hávaði frá Rhode Island. Af 3ju plötunni, "Hypermagic Mountain", sem nýkomin er út.
---
Johnny Ramone var harðstjóri í Ramones. Lamdi Dee Dee ítrekað og stundum horrengluna Joey líka. Þorði þó aldrei í Tommy. Þarf að ná mér í þessa spólu þarna um þá, End of the Century. Þarf líka að sjá myndina The Mayor of Sunset Boulevard, sem ætti að vera til á betri leigum. 

28.10.05
Ég hef verið svikinn um gróðurhúsaáhrif. Þetta er svindl.
---
Eitthvað þarf maður nú að sjá á þessari kvikmyndahátíð. Alveg er mér samt sama þótt ég verði ekki í partíi með Tarantino. Myndirnir hans eldast illa og Kill Bill draslið er drasl.
---
Margar fyndnar auglýsingar á þessari síðu. Gamlar íslenskar. Svart hvíta eldgamla stöffið er best, finnst mér. Ég hef minni húmor fyrir 80s ruslinu. Fyndnast er "Léttkrullað permanent" (hvernig gaurinn segir "kruLLað" og líka gaman að það sé þérað) og "Blómarós í Alaska" (sem er eins og einhver örlí 60s horrormynd eftir Hershel Gordon Lewis).
---
Það er komin sérstök rás í World Class með eintómri teknómúsik. Mig langar til að gera 50 mínútna leikfimis-plötu með svona músik nema hún verður á sýru. Samt verður auðvitað hægt að nota hana á hjóli eða bretti. Þarna verða lög eins og "Áfram með þig feita svín!" og "Svitnaðu hlunkurinn þinn!". Annars hefur ekkert skákað Mesmerize með SOAD sem leikfimismúsik. Er örugglega búinn að hlusta á þá plötu svona 150 sinnum á brennslu í ár. Hlakka rosa til að fá Hypnotize.

27.10.05
Öðruvísi mér áður brá (Nú? Hvernig brá þér þá? Svona: Bú!). Samkvæmt einhverju blaði sem ég las í morgun (húrra, blaðberi DV og Fbl er ekki dauður eins og ég hélt því ekkert kom í gær – alltaf kemur hins vegar Mbl og það löngu fyrri kl. 7 - húrra fyrir blaðbera Moggans!) er gamla hetjan Nick Cave á leiðinni til að vera við frumsýningu Vózjekk (sem hann samdi tónlistina í) og ætlar m.a. að fara á hestbak ásamt fjölskyldi sinni. Þetta er eitthvað annað en þegar hann kom fyrst hingað, 1986, og spilaði á Safarí (eða kannski hét staðurinn annað þá, t.d. Zafarí, Roxzí, Roxí eða Casablanca). Þá var gerð út sveit manna til að redda dópi fyrir karlgarminn sem endaði held ég á því að ónefndur kokkur braust inn í skip og stal sjóveikispillum fyrir Keivarann. Var hann hæst ánægður með það og gerði dúndurgigg út úr dópaður af sjóveikispillum og örugglega ekki með sjóriðu. Spurning hvort Nick Cave þurfi sjóveikispillur á hestbakið? Annars langar mig meira í leikhús en oft áður, t.d. að sjá Vózjekk og Hugleik og Kabarett náttúrlega, enda Felix á svæðinu og Biggi Baldurs víst að brillera á bakvið settið.
---
En það er gaman þegar dópistar ná bata. Fátt er meira þreytandi en fólk sem er endalaust dópistaræflar og fyllibyttur öllum til ama og leiðinda.

25.10.05
Shining... var það aftur ekki létt og skemmtileg mynd?

24.10.05

Kona dagsins er kellingin sem fann upp uppþvottavélina. Hún hét Josephine Cochrane og sló í gegn með vélinni á Heimsýningunni 1893. Það var þó ekki af umhyggju fyrir húsmæðrum sem hún fann vélina upp heldur af því að hún var svo þreytt á að vinnufólkið hennar var alltaf að brjóta leirtauið. Áfram stelpur!
---
Er að hlusta á glænýjan disk Hjálma sem heitir einfaldlega "Hjálmar". Votta að þetta er gott. Lagið "Til þín" er t.d. ofsa fínt.

23.10.05
Enn eitt Erveifs búið án þess að ég mæti á svæðið. Þetta er auðvitað hneyksli og ég hengi hausinn í skömm. Hefði viljað sjá allavega Architecture in Helsinki og Junior Senior, sem mér skilst að hafi verið ógeðslega góð. Jæja fokk itt. 
---
Það verður því ekki minnst einu orði á þessa stórkostlegu hátíð í Tónlistarþætti Dr. Gunna sem hefst á XFM í dag kl. 14. Tíðnin er 91.9 og þetta er auðvitað frábær þáttur. Popppunktur svo kl. 20 á Skjá einum. Fínn leikur á milli Milla og Papa. Páll Óskar þarf t.d. að flytja þekkt íslenskt pönklag og gerir það svo vel að maður fer að efast um tónlistarstefnunar sem hann valdi sér. Palli í pönkið!
---
Ég hleyp ekki undan merkjum með Topp fimm...

Circle - Rautakäärme: Hef staðið í diskaskiptum við Jussi í þessu magnaða finnska bandi. Circle gerðu sína fyrstu plötu 1994 en hafa dælt þeim út síðan. Þeir eru á drón, speis, metal, krautrokk, frídjass, o.s.frv.-línunni og eiga marga geysigóða spretti. Nýjasta platan "Tulikoira" (sem þetta lag opnar) er t.d. algjört dúndur. "New wave of Finnish metal!," kallaði Jussi plötuna og hló. Hann rekur auk þess Ektro Records sem hefur m.a. gefið út tvær nýjustu plötur einfarans Keuhkot (meira um hann næst) og er í fleiri böndum.

Sex division - Afborgun og vextir: Árið 1981 ríkir í Keflavík. Æla er að gera mjög góða hluti (hlakka til að heyra plötuna þeirra sem ku væntanleg) og Sex Division eru búnir að gefa út plötuna "Lengi lifi lýðveldið", sem vegur salt á ska, pönk og nýbylgjuslóðum og er með pólitískum textum að mestu á íslensku (takk!). Fínt stöff.

My summer as a salvation soldier - Placebos and plastic knifes: Þórir heitir nú Sumarið mitt sem hjálpræðishermaður og platan hans Anarkistar eru vonlausir rómantíkerar er komin út. Þórir er gífurlega einlægur á plötunni og góður. Þetta er eitt af hressari lögum plötunnar.

Balkan Beat Box - 9/4 the Ladies: Gleðitónlist með balkan-bragði úr iðrum New York. Ég er að fíla þetta. 

The Marmalade - Reflections of my life: Þetta lag hefur "ofsótt" mig í vikunni via Rás 2. Heyrði það fyrst í morgunþætti Magnúsar Einarssonar sem ég hlusta alltaf á á leiðinni í ræktina og svo hjá Gráa vanganum á Akureyri sem ég var með stillt á í bílnum í gær. Þess má geta að Marmilaðið gaf þetta ágæta léttpoppsýrulag út árið 1970 en áttu sína stærstu stund þegar þeir gáfu Obladí Makka út á smáskífu.
---
Og þá er það stóra spurningin: Á maður að senda lag í Eurovision? Ekki kúl segirðu? Nú, það var nú hvorki meira né minna en konungur kúlsins Serge Gainsbourg sem átti sigurlagið 1965. Ég hef aldrei komið til Grikklands en Egill Helgason og fleiri segja að það sé stuð. Kannski maður semji eitt sigurlag bara. Eitthvað með 3 hljómum eins og nýja lagið með Sugababes (G#, A# og D# endurtekið í 3 mínútur með mismunandi melódíu oná). Best að drífa bara í þessu... 
---
Jess! Ég ætla sko á White Stripes. Eitt það skemmtilegasta sem hefur komið fram lengi þótt þau séu náttúrlega á síðustu metrunum núna.

22.10.05
George Bush og félagar hans með vélmennið Voltron fremstan í flokki eru að taka yfir. Aðeins Hulk Hogan og félagar geta barist við heimsveldi hins illa. Æsispennandi leikur hér.
---
Frábær hugmynd: Ég er viss um að Dagbjartur væri óður í fara í Diggerland skemmtigarðinn.
---
Stylus er nokkuð þétt vefrit um tónlist. Hér er t.d. grein eftir mann sem þjáist af músik-óverdósi. Þetta er vandamál sem er velþekkt á digital-öld adsl-dánlódsins. Ég deili ekki þessari skoðun með manninum og finnst ennþá jafn gaman að tékka á stöffi. Auðvitað er þetta samt eins og með fyrstu sígarettuna, eða heróínsprautuna (ekki það að ég hafi prófað heróín), maður er löngu hættur að fá sama kikkið út úr tónlist og maður gerði þegar maður var ferskur og grænn og heyrði snilld eins og Bítlana, XTC, Wire, Ramones og The Fall í fyrsta skipti, 10-15 ára gamall eða svo. Maður kannast samt við margt sem þessi gaur er að skrifa um. Til dæmis það að eiga harðan disk fullan af stöffi sem maður hlustar líklega aldrei á. Núna er maður kominn með nýjustu plöturnar á harða diskinn löngu áður en þeir koma út en í "gamla daga" var maður að panta þetta á vinýl, lenda í endalausu böggi með tollinn og svo var það hátíðleg stund þegar hluturinn var loksins kominn í hendurnar á manni, umslagið skoðað, rýnt í textablaðið og þetta allt. Í dag rennur músikin næsta hugsanalaust áfram og maður er eins og dópisti alltaf að leita að nýju "kikki"... Hmmm? Spurning að byrja bara að panta vinýl aftur? Ég skil ekki hvernig maður hafði efni á því. Var að kaupa haugana af níðþungum vinýl frá Ástralíu (eitthvað hljóta póstburðargjöldin að hafa kostað!) og svo helling frá Englandi. Verslaði við Au-Go-Go í Melbourne og Rhythm records í Englandi. Þetta var á þeim dýrðartímum fyrir vísakort og Internet svo maður var að senda bankatékka og var með prentaða bæklinga sem pantað var upp úr. Ef maður fór til útlanda var keyptur vinýll fyrir megnið af peningunum. 
---
Það minnir mig á fyrstu ferðina sem ég fór til útlanda. Ágúst 1983. Ég hafði verið að þræla í hellusteypu allt sumarið. Steypan var í móanum þar sem Smáralind er núna. Það var ekkert annað í kílómeters radíus. Það voru ömurlegir náungar að vinna með mér. Þetta var eins og í fangelsi. Ég massaðist þó upp í þessu og gat tekið sementspoka nokkuð auðveldlega í fangið og borið að hrærivélinni. Í lok júlí fékk ég heiftarlega í bakið. Fékk heví dútí pillur hjá lækni, lá í heita pottinum í sundlaug Kópavogs (þeirri litlu) og fór ekki aftur í steypuna enda búinn að safna sæmilegri upphæð. Sigldi svo með skemmiferðarskipinu Ms Eddu með Trausta Júl og Sigvalda til Newcastle og þaðan á Interrail. Maður fór auðvitað geyst í bjórinn á skipinu enda sjaldséðar eðalveigar. Í svaka stuði á diskóteki skipsins og man eftir að Blue Monday var spilað þarna á fullu enda nýkomið út. Það er ömurlegt að vera þunnur á skipi. 
---
Ferðin gekk út á tónleika, plötukaup og söfn. Í London var goth-ið í miklu svíngi og við ætluðum á tónleika með Alien Sex Fiend, Virgin Prunes og fleiri goth böndum. Röðin var svakaleg fyrir utan staðinn, allir uppstrílaðir í goth-fötum og meikaðir. Við auðvitað í sláandi mótsögn við þetta gothgengi, fölir í anorökkum. Hættum við að fara inn og fórum á Lyceum þar sem Howard Devoto var að spila með bandi. Mig minnir endilega að The Armoury Show hafi verið að spila þarna líka. Ég man að ég stóð við barinn og fylgdist með fyrsta bandinu. Einhver söngvari með blómvönd og fullt af liði fremst að reyna að fá blóm. Mér fannst þetta ekkert spes en bandið var víst á uppleið. Hva segirðu að þeir heiti? The Smiths? Við vorum ekkert að fíla þetta. En Howard Devoto var góður (minnir mig).
---
Að fáu öfundar The Smiths-elskandi eiginkona mín mig meir en að hafa séð The Smiths í upphafi ferilsins.
---
Man ekki hvað við sáum meira. En við inter-railuðumst til Brighton (sólbað), Parísar, Zurich (sá dádýr í skóginum og drekaflugur - ógleymanlegt) og Brussel (það var nú meiri leiðindastaðurinn). Sigvaldi þurfti að fara heim viku fyrr af því hann var búinn að eyða öllum peningunum sínum í plötur. Ég og Trausti enduðum hins vegar í Amsterdam. Restin af gjaldeyrirnum dugði fyrir gistingu og einni pulsu á dag úr sjálfssala. Gistingin var á einhverju farfuglaheimili á báti í höfninni og þetta var þannig að fólk mátti ekki vera inni á milli 9 og 17. Algjört rugl. Ég man óljóst eftir okkur hlaupandi í rigningu og finnandi skyggni á búðum til að hanga undir. Síðustu nóttina var brotist inn í herbergið okkar og vegabréfunum stolið. Það var auðvitað enginn peningur til að stela og til allrar lukku lét þjófurinn vinýlinn vera. Við komumst heim á bráðabirgðapassa en mörgum árum síðar hringdi löggan í Kópavogi. Þá var vegabréfið komið til þeirra. 

21.10.05
Tómas Jónsson metsölubók eftir Guðberg Bergsson er ein af hátindum íslenskrar sagnagerðar. Ég hef lesið hana tvisvar. Mér var hugsað til bókarinnar þegar ég fékk email frá einhverjum Tómasi Jónssyni fyrir sirka ári. Emailið var svona:

Sæll Doktor Gunni 
Ég heiti Tómas Jónsson og er 28 ára reykvíkingur. Þannig er að ég er að kenna fjórum fötluðum einstaklingum á hljóðfæri og ætlun okkar er að spila árshátíðinni okkar í febrúar. Ég er að velta fyrir mér hvort möguleiki sé á að þú værir til í að vera leynigestur og taka svo eitt lag með okkur. Við gætum þess vegna tekið lag eftir þig. Ég á enn svolítið langt í land með að koma þeim í gegnum heilt lag en hef trú á að það takist á réttum tíma. 
Ef þú gætir hjálpað okkur væri það stórkostlegt 
Með bestu kveðju Tómas Jónsson 

Ég er náttúrlega alltof mikið góðmenni og svaraði:

Sæll 
Jú ég hlýt að geta þetta en þarf að fá meiri upplýsingar auðvitað. Hvaða lag? Hvernig eru þessir menn fatlaðir? Hvenær er þetta o.s.frv... En ég er semsé alveg til í þetta. kv. Gunni 

Tómas svaraði að skjólstæðingar hans væru mongólítar (ég nenni ekki að taka þátt í því geðveika PC-i sem er í gangi varðandi fólk með Downs heilkenni enda er ég ekkert að dissa þetta fólk þótt ég kalli það mongólíta. Ég man ekki mikið úr barnaskóla en ég man það greinilega þegar Óli Kr skólastjóri úrskýrði fyrir okkur muninn á mongólítum og mongólum. Á ég að kasta á glæ mínu barnauppeldi þótt seinni tíma spekingum hafi allt í einu þótt "mongólíti" eitthvað nó nó? Nei.) og að giggið yrði ekki fyrr en eftir jól. Líka að þeim þætti Prumplagið (sem heitir reyndar "Prumpufólkið") skemmtilegt. Svo spurði hann hvort ég væri mótfallin því að sjónvarpið væri á staðnum og tæki þetta upp. Ég svaraði:

Eigum við þá ekki bara að taka Prumpulagið? Jú jú þetta má alveg koma í
sjónvarpið. Verum í sambandi, G

Ég get ekki sagt að ég hafi verið spenntur fyrir þessu giggi. Var þó búinn að ákveða að Lufsan og Lufsi (aka eiginkona og sonur) kæmu með enda sá ég fyrir mér eitthvað kósí kassagítarglamur á sambýli með hressum mongós (mongós er ekki heldur diss) og þessum Tómasi, sem ég var farinn að sjá óljóst fyrir mér. Leið nú og beið. Það kom reyndar jólakort frá Tómasi sem okkur Lufsinni fannst frekar furðulegt. Í febrúar kom svo þetta:

Kæri Gunnar 
Nú eru tónleikarnir á næsta leiti en þeir fara fram á föstudaginn kl: 16:00. Það hefur gengið ótrúlega vel að kenna þessum krökkum og eru þau kominn með góð tök á Prumpulaginu. Ég hef einnig verið að kenna þeim annað lag og er ég bjartsýnn á að þau verði með það á valid sínu þegar þar að kemur. 
Ég hef hinsvegar ákveðið að hætta við tónleikana. Þ.e. við ætlum ekki að mæta. Ég skal reka ástæðuna í stuttu máli. Ég er einstæður faðir, bý með fjögra ára dóttur minni. Konan mín skildi við mig fyrir nokkru og tók hinar stelpurnar með sér. Síðan þá hef ég unnið statt og stöðugt að því að sameina þessa fjölskyldu, því ég trúi því að foreldrar eigi ekki að yfirgefa börnin sín. En það kerfi sem við búum við hefur ýtt svo undir skilnaði að það þykir orðið sjálfsagt mál að rústa heilu fjölskyldunum. Þar er auðvitaður markaðurinn að verki sem vill að við eigum tvennt af öllu, en ég geri ráð fyrir að maður eins og þú hafir þetta allt á hreinu, enda vel lesinn og óþarfi að útlista það hér. 
Konan mín hefur tekið upp sambúð með öðrum manni sem skildi við konuna sína til að hefja samband með henni. Það eru því tvær fjölskyldur sem eiga um sárt að binda vegna ákvörðunar konunar mínar að ganga út. 
Ég hef reynt ýmislegt. Nú reyni ég hinsvegar í síðasta skipti. Við ætlum semsagt að fara upp í Árbæ og spila fyrir utan húsið hjá konunni minni. Við ætlum að taka fallegt ástarlag sem á að segja hug minn til hennar, enda elska ég hana rosalega mikið. Á eftir gætum við tekið t.d. Prumpulagið. Með þessu vona ég að hún sjái að sér. 
Ósk mín er að þú komir með okkur. E.t.v. hljómar þetta sérkennilega og fádæma vitlaust í þínum huga. Ef það er svo hefur eitthvað náð til þín sem á ekki að vera í hjarta þér. Ég er búinn að ræða þetta við krakkana og þau eru til í þetta. Ég hef hinsvegar ekki beðið um leyfi en fæ að aka þeim uppeftir og þetta er eina tækifærið mitt til að fara með þau. Það væri okkur mikill heiður ef þú vilt koma með okkur. Að lokum bið ég þig að hlusta ekki á efasemdaraddirnar í höfðinu á þér. Þú ert hér með að fá tækifæri til að taka þátt í einhverju fallegu. 
Með góðri kveðju 
Tómas Jónsson 

Djísús kræst, hugsaði ég. Vá hvílíkt nöttkeis! Glætan að ég nenni þessu, flækjast um með geðsjúklingi og fullum bíl af mongólítum að eltast við einhverja konu sem er örugglega geðveik líka. Ég varð að skrifa kurteislegt bréf en samt strangt. Vildi ekki æsa nöttkeisið upp að óþörfu. Mitt svar var svona:

Sæll Tómas, 
Það er dálítið langt á milli þess að gleðja þroskahefta eða mæta með þér til að vinna aftur fyrrverandi eiginkonu! Ég segi því að sjálfssögðu pass enda skil ég ekki
hvaða tilgangi það myndi þjóna að draga mig með til í einhvern Rómeóleik. Þú vinnur enga kona til baka með því að syngja fyrir hana Prumpulagið, hvorki með eða án mín. Þar fyrir utan finnst mér þetta fáránleg beiðni -- ég þekki þig ekki neitt og hef aldrei séð og varðar ekki hið minnsta um þitt einkalíf. Ég hélt ég væri einfaldlega að gera eitthvað fyrir skjólstæðinga þína, en hef aldrei samþykkt að gera eitthvað fyrir þig persónulega. Þetta er því allt komið út í allt aðrar áttir en ég samþykkti í byrjun. 
Með kveðju, 
Gunni 

Hann skrifaði eitthvað aftur og sagði að ef ég "liti inn í hjarta mitt" myndi ég mæta upp í Árbæjarlaug á einhverjum tilteknum tíma. Ég var dáldið smeikur um að Tómas væri það geðveikur að hann myndi mæta heim til mín og gekk því vandlega úr skugga um að hurðin væri læst þegar ég fór að sofa. Föstudagurinn rann upp og svo kom laugardagur og ekkert heyrist frá Tómasi. Vikur liðu og ég hélt ég væri laus við þennan huldumann. Svo kom enn eitt emailið frá honum. Hann sagðist hafa verið á spítala (Kleppi, hugsaði ég) og nú vildi hann koma í útvarpsþáttinn minn og velja óskalög. Sagði að með þeim hætti gæti hann hugsanlega kynnst konum (sic). Ég var þegar hér var komið við sögu orðinn frekar spenntur fyrir því að hitta þetta frík (þótt ég ætlaði sko aldeilis að passa að það yrði eitthvað fólk á svæðinu þegar hann mætti, ef ske kynni að hann myndi snappa) og sendi honum þetta:

Blessaður, 
Já við getum stefnt á þetta e-h tíman eftir páskana. "Tómas Jónsson, einstæður faðir í kvenmannsleit velur óskalög" hljómar ekki illa! Hvaða 4-5 lög sérðu fyrir þér að spila? 
Stuðkv, G 

Svarið kom fyrir rest:

Sæll og blessaður Gunnar hef átt í vandræðum með pósthólf mitt. E.t.v. hefur póstur ekki skilað sér svo ég sendi hann aftur  Ég biðst afsökunar að hafa ekki haft
  samband fyrr. Aðstæður mínar hafa ekki boðið upp á tölvunotkunn. Ég hefði mikinn áhuga á að koma í þáttinn þinn. Hinsvegar er ég á spítala og mér er ekki leyft
  að fara í augnablikinu. Ég er að spá í hvort það væri hægt að gera þetta í gegnum síma eða þá að ég geti komið þegar ég verð laus. Lög sem ég hefði m.a. áhuga á
  að spila eru: Skrifa það sem ég man í augnablikinu, er ekki með lagalistann hjá mér, Run með Snow PatrolLike a stone með AudioslaveEternal life með Jeff
  BuckleyPluge in með MuseUnder the Bridge Red hot ChilliMurr murr með MugisonLove will tear us apart með Joy DivisionSail away með David GrayLets get
  retarted með Black Eyed PeasPrumpulagið með þérVolcano Damien RiceThe Blowers daughter - Damien RiceHúfan mínÉg á mig sjálf MegasHjarta mitt  með
  EivöruOfboðslega frægur og Halló halló halló með Stuðmönnum Með bestu kveðju Tómas Jónsson 

Svo sem sæmilegt lagaval hjá strákgreyinu, hugsaði ég og svaraði:

Eigum við ekki bara að spá í þessu þegar þú ert komin af spítala. Ég vil helst ekki spila lag með sjálfum mér ef þér væri sama. Láttu mig bara vita þegar þú ert komin út. kv, G 

Þetta urðu síðustu viðskipti okkar Tómasar Jónssonar. 
---
Nokkrum mánuðum síðar fékk ég email frá Kristjóni Kormáki, syni Elísabetu Jökulsdóttur. Ég vissi að hann hafði gert bók sama árið og Falskur fugl e. Mikael Torfason kom út, en ég hafði hvorki lesið þessa bók hans né almennt vitað mikið af honum. Emailið hans var svona:

Sæll og blessaður Dr. Gunni
Málið er þetta.  Ég er að leggja lokahönd á skáldsögu sem kemur út í haust og af einhverjum ástæðum ert þú með gott hlutverk í þessari sögu. Þ.e. ert sögupersóna. Ég vildi því spyrja hvort það væri nokkur möguleiki að þú gætir sent mér mynd af þér til þess að hafa á kápu sem er sett upp eins og um bíómynd sé að ræða. Kápan er sett upp eins og OC 11. Ef þú getur látið mig vita fljótlega, væri það hið besta mál, annars redda ég þessu eftir öðrum leiðum.

Ég var auðvitað dáldið forvitinn og spurði hvort ég væri nokkuð skítakarakter í bókinni. Sendi honum líka mynd. Kristjón svaraði:

Heyrðu, frábært. Ekki nokkrar áhyggjur, ert bara þú sjálfur, hress og skemmtilegur og átt fína spretti.
---
Svo kom Kristjón með bókina í gær. Setti hana í lúguna af því ég var ekki heima (á Esjunni í 8. skiptið í ár). Ég kíkti á bókina niðri í anddyri og púslin í leyndardómnum um Tómas og mongólítana (sem ég var reyndar alveg búinn að gleyma) féllu saman í mynd: Ég hafði verið blekktur svona líka illilega! Enginn Tómas var til heldur var þetta Kristjón allan tímann í einhverju raunveruleika-skáldsögu-stuði með mig og eitthvað annað lið (m.a. Einar Bárðarson, Róbert Douglas og Hr. bisköp) innvinklað. Ha ha! Dáldið sniðugt verð ég að viðurkenna. Ég var alveg blindur á að það væri verið að rugla svona í mér. Ég sem er alltof svo grandvar á því að láta ekki fífla mig út í falda myndavél eða eitthvað. 
---
Bókina mun ég lesa á næstunni. Held þetta sé ágætt hjá honum þótt mér sýnist í fljótu bragði að það hefði verið enn betra ef hann hefði haft ritstjóra og útgefanda (hann gefur þetta út sjálfur, held ég). Lay-outið hálf klúðurslegt, lélegur pappír í bókinni og stafsetningavillur. En frábær hugmynd og ágæt útfærsla. Steypi mér yfir skrudduna þegar ég er búinn með Keith Moon doðrantinn (þar er nú árið 1978 og karlgarmurinn (reyndar bara 31 árs) við það að drepast af ólifnaði). Ég sendi Kristjóni bréf og sagðist glaður að eiga það ekki á hættu framar að fá email frá Tómasi Jónssyni. Hér er kápan:

19.10.05

Góð stemming var á landsfundinum. Davíð kvaddi með glæsibrag og ætlaði fagnaðarlátunum aldrei að ljúka. Geir verður góður arftaki og Þorgerður Katrín mun blómstra sem varaformaður. Kristján Þór er reyndar með flottari rass, en svona er pólitíkin. Hitti Gísla og Völu sem voru bæði mjög hress enda stefnir allt í stórsigur hjá Gísla. Ég styð hann eindregið. Hann er með mun flottari rass en Vilhjálmur. Hér stillir Ragnheiður Gröndal sér upp með okkur. Hún söng eins og engill. Ógleymanlegur var flutningur hennar á Sjá roðann í austri. Meira hér. X -GM!

16.10.05
Stundum tekur maður videómyndir sem maður heldur að séu góður en reynast hundleiðinlegt rusl. Ég er alltaf syfjaður á kvöldin og því verða myndir að vera þokkalega góðar til að ég nenni að horfa á þær. Tvær myndir hef ég nýlega ekki nennt til enda en ég hélt þær væru artí á næs hátt og góðar og eitthvað í líkingu við myndir Charlie Kaufman. The Life Aquatic with Steve Zissou er yfirborðskennt rusl og I heart Huckabees er rembingslegt drasl. Þetta er nokkuð óvænt niðurstaða því leikstjóri Huckabees gerði Three Kings og Flirting with disaster sem voru báðar mjög góðar og leikstjóri Steve Zissou gerði Royal Tenenbaums og Rushmore. En svona er þetta bara. Menn eiga misjafna daga. Ekki sjá þessar myndir.
---
Sjáðu hins vegar Sin City sem er góð.
---
Jú ess of ei var magnað á Miðnesheiði. Krípí að sjá alla þessa unglinga vappandi um bólugrafna með vélbyssur. Bílaröðin náði endalaust. Sýndist þetta vera allt saman Suðurnesjamenn. Haustkarnival Kanans er lítið auglýst út fyrir Víkurfréttir. Við plebbimus fjölskyldus sáum leiktæki, bæði fyrir börn og fullorðna drápara. Sjúkrabíla og babúbíla að auki. Ýmislegur viðbjóður var til sölu. t.d. Funnel cake, djúpsteikt deig í fitu með fitu og sykri. Nokkuð gott bara. Keypti kassa af AW rótarbjór og er nokkuð seif í bili með þá fíkn mína. 
---
As ví spík er Æsland eirveifs spezíal í Tónlistarþættinum á Talstöðinni. Þetta er síðasti þátturinn minn á Talstöðinni, næsta sunnudag verð ég á XFM og klukkan 14 til 16. Þessi þáttur á auðvitað miklu betur heima á þeirri ágætu rokkstöð. Í kvöld erða Popppunktur, helv góður þáttur á milli Vinýls og Brúðarbandsins.
---
En hei, Iceland Airwaves er framundan eins og allir vita og því er Topp 5 með stöffi af hátíðinni.

Donna Mess - Move aside in you spandex baby: Íslenskar stelpur. Björg  virðist vera aðal. Ég falaðist einu sinni eftir viðtali við hana þegar ég vann á DV en hún vildi það ekki af því hún þolir ekki blaðið. Geðveikt bein í nefinu? Þetta lag er drullugott og stefnan hefur verið sett á plötu fyrir jól segir hún. Mun meira en eitthvað Peaches/Chicks on Speed wannabe.

Metronomy - You could easily have me: Einhver Breti með lélega tölvu en mikla hæfileika. 

Ampop - Eternal bliss: Þessir félagar eru tilbúnir með plötu sem kemur víst út hjá Skífunni á morgun. Kúl stöff, svona sólskinspopp eitthvað með gæðaáhrifum. 

200 - Tað stóra bankaránið: Færeykst pönk af annarri plötu sveitarinnar. Dúndurstuð.

New Radio - Arms: Voða gaman í Brooklyn þessa dagana. Allir krakkarnir í svaka stuði þar. Þetta band er þaðan. Hefur víst ekki gert plötu ennþá en ættu að geta orðið dúndur. Nenni ekki að skrifa meira um þessi bönd enda nóg af upplýsingum á frábærri heimasíðu hátíðarinnar.

14.10.05
Hvað á að gera um helgina? Ég ætla að skreppa til Bandaríkjanna, eða útibús þess hérlendis, skoða þoturnar sem vernda mig fyrir vondum kommum og múslímum, sjá verndara mína öpp klós og éta sykraðan og feitan mat. Húrra fyrir karnivalinu! Svo ætla ég líka að tékka á rússneskum dögum í Kópavogi. Sem sé, rússneskt og amerískt um helgina. Nú vantar bara kalda stríðið.
---
Ný sundlaug hefur verið reynd og gagnrýnd á sundlauga/fjallasíðunni. Salalaug í Kópavogi fær 3 stjörnur af 4 mögulegum.
---
"Davíð Oddsson neitaði að koma í Kastljós af því honum líkar ekki umfjöllun Kastljóss um ræðuna hans í gær". Er Davíð Oddsson fimm ára? Þarf ekki að gefa honum eitthvað við þessu?
 

12.10.05
Nú er Yoko Ono, sú hæfileikalausa kerlingatuska sem væri akkúrat ekkert í dag ef henni hefði ekki tekist að líma sig svona algjörlega á sveimhugann Lennon, enn og aftur að níðast á sakleysingnum honum McCartney. Usss, segir maður bara.
---
Hér eru hugljúfar minningar mínar af tónleikunum:

Um: Hnakkann á Paul McCartney
Þarna stendur hann, örvhentur með Hofner-bassann. Er þetta sama eintakið og hann keypti í Hamborg 1962?, hugsa ég. Ég hef ekki augun af hnakkanum á Paul McCartney sem er í svona 30m fjarlægð frá mér. Hárið tjásulegt og svart. Illar tungur sögðu að Heather væri byrjuð að nudda háralit í hausinn á karlinum en Paul brást ókvæða við og játaði að hafa verið byrjaður að lita sig löngu áður en hann kynntist konunni með staurfótinn. Nú er hnakkinn á Paul byrjaður að fíla sig í botn í fyrsta laginu, Magical Mystery Tour, og fyrir innan – þetta er ótrúlegt! – er heilinn sem hefur samið alla þessa undursamlegu tónlist. Heilinn á Paul er þetta 1.3 - 1.4 kg eins og gengur og gerist, en vitneskjan um að það er akkúrat þessi gráa klessa, akkúrat þetta rúmlega kílóa mauk af kjöti, blóði og tægjum sem er uppspretta allra þessara laga, er nóg til að ég fæ uppljómun um dýrðleika lífsins og kökk í hálsinn í fyrsta skipti í kvöld.
Þetta er fjórða og síðasta kvöldið hans í Madison Square garðinum á Manhattan. Varla þarf hann á peningunum að halda svo ég álykta að hann hafi bara svona gaman að þessu. Og það sést. Sviðið er umkringt áhorfendum á þrjá vegu og Paul gengur um sviðið og veifar til áhorfenda eftir nánast hvert einasta lag. Ég stend margoft upp og veifa til baka og æpi eitthvað eins og fermingastelpa í losti. Bandið er búið að vera með honum lengi og er drulluþétt. Lögin eru frá öllum ferlinum, eldgamalt stöff samið löngu áður en Bítlarnir slógu í gegn til laga af hinni ágætu nýju sólóplötu. Þar sem Bítlarnir voru fyrsta bandið sem ég féll fyrir og þess vegna besta band í heimi í mínum huga bera tilfinningar blandaðar æskuminningum mig ofurliði á köflum. Kökkurinn fer aldrei langt og ég missi mig og grenja yfir Good Bye Sunshine – af öllum lögum.
Paul var alltaf næs náunginn í Bítlunum og er það ennþá, svona eins og stóri góði bróðir þinn. Hann talar mikið við mig og hina 17.999 áhorfendurna og djókar með það þegar hann datt í gatið í sviðinu í Róm. Ég forða mér á klósettið þegar hann spilar mest leikna lag allra tíma, Yesterday, en að öðru leiti er þetta gigg ógleymanlegt í gegn. Okkar hlið var sú seinasta sem Paul veifaði þegar hann gekk af sviðinu eftir tvö uppklöpp. Paul og rúmlega kílóa heilinn hans sem breytti mér og ef ekki bara öllum heiminum líka var búinn að vinna í kvöld.

11.10.05
Á leiðinni út sá ég myndina Bewitched með W. Farrell og N. Kidman. Rusl. Fékk hefðbundna Flugleiða-kjúklingalíkið. Á leiðinni heim svaf ég alla leiðina, missti af O Brother where art thou (búin að sjá hana hvort eð er) og hefðbundna Flugleiða-kjúklingalíkinu. Sat við gluggann með kodda undir undirhöku og svaf stanslaust. Í byrjun flugs tók ég þó eftir því að fólkið við hliðina á mér (leit út fyrir að vera breskt og svona 55-60 ára, hann kannski bankamaður, hún innkaupastjóri hjá galleríi) voru í hörkusleik áður en þotan fór á loft. Kannski eru þau svona flughrædd. Dáldið krípí að sjá svona aldrað fólk í sleik með blautum hljóðum og alles. 
---
Sjálfur hef ég aldrei þörf fyrir trúarbrögð nema í þessar 3 mínútur sem þotan er á leiðinni upp. Þá skelfur allt og nötrar og ég á alveg eins von á því að allt springi og mín síðasta sýn verði eldhaf sem sópast yfir mig. Á meðan þetta er að gerast væri nú ekki amalegt að trúa á æðri máttarvöld. Sitja með spenntar greipar og tauta eitthvað, hugsa um löngu látinn araba eða eitthvað álíka gáfulegt, Maríu mey kannski og hvernig hinn heilagi andi barnaði hana árið -1. 
---
Maður ætti þó kannski bara sjálfur að setja saman einhverja ævintýraspeki til að biðja til í næsta flugtaki – Ó heilagur Flug-Stefán, skapari himins og jarðar, haltu verndarhendi yfir mér nú ó heilagi faðir í skeggjuðu yfirburðaræði þínu – það er örugglega sefandi og fínt og álíka vinsælt til árangurs og annað. Svo er auðvitað hægt að stækka við sig og fá smá vasapening út úr þessu eins og karlinn hjá Vísindakirkjunni sem allskonar bjánar eru dolfallnir yfir, Tom Cruise náttúrlega og svo er víst Beck í þessu líka. Ég missti nú allt álit á honum þegar ég heyrði það. Frekar spúkí dót þessi Vísindakirkja. Gekk framhjá einu útibúi í NY og út í glugga var ekkert nema einhverjar gamlar sci-fi bækur eftir karlinn sem fann upp á þessu. Heimskunni eru engin takmörk sett og heilagur réttur hvers og eins náttúrlega að fá að trúa hvaða bulli sem hann óskar sér.
---
Svo erða Sinfó á morgun. Bandið ætlar að sarga yfir The Lodger frá 1927. Þetta er þriðja mynd Hitchcocks (ég hef aldrei séð hana) og fyrsta myndin sem hann taldi til "alvöru" mynda sinna.  Það er alltaf gaman að þessum kvikmyndagiggum hjá bandinu og það minnsta sem maður getur gert sem skattgreiðandi að tékka á bandinu allavega einu sinni á önn.

10.10.05
Lufsan og Heiða hafa klukkað mig, svo ég leik með eins og hver annar bloggtrúður.

1. Ég safnaði naflaló í sultukrukku. Var kominn með helvíti mikið. Fyrrverandi kærustu fannst þetta voða krútt. Lufsunni fannst þetta ógeðslegt og ég er löngu búinn að henda krukkunni.

2. Sumir segja að fólk skiptist í A og B fólk eftir því hvort það vakni snemma eða vilji sofa frá sér allt vit. Ég hallast að því að ég sé AA því ég vakna oft slatta fyrir kl. 5, en hef það fyrir reglu að fara ekki á fætur fyrir 5 svo ég ligg oft og bíð eftir því að klukkan verði 5. Nokkuð sikk, já.

3. Ég keypti mér Gibson SG Junior í NY-ferðinni. Í búðinni var gítarinn sagður 68 módel en eftir eftirgrennslan sýnist mér líklegra að þetta sé 70 módel. Fékk hann á 1799$, sem mér skilst að sé frekar ódýrt. Steve Shelley (sem bæ ðe vei er voða næs og dán tú örð náungi) býr í Hoboken og benti mér á tvær gítarbúðir þar. Þess má geta að þetta var í 7. skipti sem ég var í NYC. Fyrst fór ég 1988 og keypti þá einmitt Guild hálfkassa 1965 módel. Þá var ég með Þorkeli félaga mínum úr MK og við gistum á einhverri heimavist í Hoboken. Í gamla daga gerði maður ýmislegt til að spara í svefnplássi enda ekki kominn með Vísa. Hoboken er sem sé í New Jersey, hinu megin við Hudson ána og svona 20 mín ferð þangað í Path lestinni. Ekta amerískt pláss og miklu minni læti þar en í mesta Manhattan-sturlinu. Frank Sinatra er fæddur í Hoboken og Maxwells er þarna, fræg rokkbúlla sem ég fór einmitt á tónleika á 1988 með Beat Happenings. Nú á Steven Shelley hluta í búllunni. 
---
En aftur að gítarkaupunum. Önnur gítarbúðin í Hoboken heitir Guitar Bar og var lokuð þegar ég kom rétt um 10. Mér sýndist úrvalið alveg ókei. Alveg við hliðina er þessi búð. Gaurinn var frekar leiðinlegur, greinilega rosa montinn af úrvalinu (sem er reyndar slef-vekjandi) og sagði alltaf "mæ friend, mæ friend" á eftir öllu sem hann sagði. "This Gibson is 9600$ my friend, original 1961 model, my friend", o.s.frv. Allt í búðinni var auðvitað alltof dýrt fyrir lítinn kall. 
---
Hlunkaðist ég þá með Path til baka (drekkandi af Iceland vatns-flösku sem ég hafði keypt í delíi) og á Bleecker þar sem ég vissi af þessari búð, Matt Umanov. Sjoppustráklingur var almennilegur. Fann Gibson SG á 2600$ sem ég glamraði á um stund. 

4. Fátt finnst mér vandræðalegra en að prófa gítara í búð. Veit aldrei hvað ég á að gera og enda með því að spila einhver þvergrip. Í Matt prófaði ég líka glænýjan kampavínsbleikan Gretsch á 1495$. Fannst hann ekki nógu pottþéttur. Endaði loks í keðjunni Guitar Center, útibúi þeirra á 14th st. Þeir eru með vintage svæði sem var fullt af slefandi flottu drasli. Kom auga á Gibsoninn minn, spilaði nokkur þvergrip út í horni og keypti hann svo. Sé ekki eftir því, ennþá að minnsta kosti.

5. Síðasta klukkið: Datt íða með gini í tjaldi á Þingvöllum svona 1981 eða 1982. Munnurinn á mér var svo ógeðslegur í þynnkunni daginn eftir, þegar ég gekk úr tjaldinu, sem við Haukur og Steini höfðum tjaldað einhvers staðar í óleyfi út í hrauni, sem leið lá að Valhöll til að fá mér mat, að ég hef ekki getað drukkið gin síðan. Lyktin minnir mig á Þingvelli og munninn á mér þennan sólríka sunnudag 81 eða 82.
---
Í þessu klukkrugli þarf maður svo að klukka fimm svo ég klukka Grím Atlason, Zýrðan rjóma (sem varð einmitt 30 sama dag og ég var 40), Helgu hans Trausta, Össur Skarphéðinsson og Egil Harðar. Nenni ekki að senda þessu fólki email þar að lútandi en kannski sér það þetta á endanum, ja nema kannski Össur sem nennir nú varla að lesa mig.

09.10.05
Nei... þetta er alveg eins og síðast. Ég er ekkert breyttur þótt ég sé 40. Reyndar með viðurstyggilegar harðsperrur eftir endalausar göngur um stórborgina Stóra eplið. Þetta er alveg kreisí tán. Endalaus hávaði, skítur og drulla. Byggingaframkvæmdir á hverju horni með öskrandi körlum með hjálma. Stanslausar sírenur, flautandi bílar, trilljón manns að flýta sér endalaust, ekki ósvipað og maðkarnir í Squirm. Sem sé: voða fínt! Fæ mér bara hótel sem er ekki alveg í miðjunni á geðveikinni næst. 
---
En það er semsé sunnudagur og það þýðir að ég hef ákveðnum sjálfsskipuðum skildum að gegna. Fyrst að minnast á Popppunkt í kvöld sem er Jan Mayen og Spaðar og fínn þáttur. Svo Tónlistarþáttur Dr. Gunna kl. 16 í dag á Talstöðinni. En núna Topp 5.

The Beatles - Good day sunshine: Ég mun fjalla nánar um upplifun mína af Paul McCartney tónleikunum í DV á morgun en það er óhætt að segja að þetta hafi verið gaman. Ég fór að grenja þegar kallinn spilaði þetta lag.

John Lennon - How do you sleep: Lennoninn hefði orðið 65 í dag ef hinn fárveiki Chapman hefði ekki skotið hann. Við Grímur gengur að Dakota byggingunni sem er nú bara eitthvað stórhýsi og engin merki um Bítlinn. Í Central Park við hliðina er búið að gera mósaíkhring í götunni og þar á maður víst að þegja og hugsa. Við þögðum og íhuguðum um stund í minningu meistarans. Hér er lag af Imagine (1971) fullt af heift út í gúddí gæjann McCartney. Lennon var reiður og samkvæmt Cynthiu hálfgerð mannleysa. Enda segir klisjan að ekki sé hægt að vera "mikill listamaður" og lifa fjölskyldulífi. Maður verður að vera reiður og bitur og fúll og einmana og drykkjuræfill og aumingi. Þetta er rugl eins og Paul McCartney hefur sýnt fram á. Enda heldur þessu enginn fram nema fólk sem er ekki miklir listamenn en er samt reitt og biturt og fúlt og einmana og drykkjuræflar og aumingjar. 

Paul McCartney - Let me roll it: Hann tók þetta á gigginu. Verð að játa á mig nokkra fáfræði um post-bítla verk Bítlanna en það er allt að koma. Er að dánlóda All Things Must Pass as ví spík. Þetta er af Band on the run.

Paul McCartney - At the mercy: Hér er lag af nýjustu plötu Makka sem er nokkuð fín. Mig dreymdi þetta lag sem gefur því dulrænt vægi í mínum huga.

Haugur og Heilsubrestur - Anders: Bjarni móhíkani Þórðarson lést í bílslysi í Danmörku í vikunni. Þennan úrvalsmann sá maður í tvenns konar ástandi; pikkfastann í drepleiðinlegum klóm ógæfunnar eða laus úr klónum og búinn að ná sér á strik. Mér er minnisstætt að ég hitti Bjarna á förnum vegi á Bíldudal 17. júní 1997, en þá var hann á beinu brautinni og á sjó. Þrælduglegur þegar sá gállinn var á honum, skilst mér. Hann var hinn viðræðubesti bláedrú með kassagítarinn. Seinna gaf hann mér diskinn Haugur og heilsubrestur sem hann gerði með Einari Friðjónssyni og Skara skakka. Þessi góði drengur kveður með lagi um ferðalag.

03.10.05
Mér finnst vanta "Fréttir í æð", sérstakan þátt þar sem stórum hluta þjóðarinnar er boðið upp á fréttir dagsins á auðskyldu máli. Mogginn er með vísi að þessu á sunnudögum, "Auðlesið efni" kalla þeir það, en það var athyglisvert að ekkert var minnst á Baugs-málið á sunnudaginn þrátt fyrir að síðasta vika hafi hreinlega verið lögð undir það rugl (enda blaðamenn almennt með hjartað í buxunum út af því máli og allir keppast við að halda sér í náðinni). Kannski er bara ekki hægt að auðvelda fólki að skilja þessa vitleysu, allavega treysti Mogginn sér ekki til þess.
---
Hamborgarabúlla Tómasar í Hafnarfirði er fín, massagóðir borgarar að vanda og frekar ódýrt. Starfsfólkið er heldur ekki á grensunni eins og stundum á skyndibitabúllum, sérstaklega KFC og McD svo ekki sé talað um Burger King, heldur hressir strákar sem þora að taka sjálfsstæðar ákvarðanir. Tommi er greinilega að borga ágætlega og fær því almennilegt fólk.
---
Annars er ég bara að fara til NYC. Sjá Palla, skoða Dakota og Moma, borða sushi, kaupa gítar og föt og dót og leita eins og moðerfokker að almennilegum rótarbjór. Svo hitti ég Kristinn Jón Guðmundsson, skrýtnasta mann í veröldinni. Ég verð fertugur (40!) á föstudaginn og þarf því smá fjarlægð á líf mitt til að kyngja þeirri nöturlegu staðreynd. Sí jú beibi sjeiking þatt ass.

02.10.05
Ef þú ætlar bara að horfa á einn þátt af Popppunkti þá skaltu horfa á þáttinn í kvöld. Spennan var slík að margir munu hreinlega ekki þola það. Geirfuglar og Ný dönsk takast á. Tvö lið skipuð einvala poppspekingum. Möst sí.
---
Svo er það Tónlistarþátturinn kl. 16 á Talstöðinni sem er hreinlega sturlingslega frábær að vanda.
---
En að öðru: T O P P F I M M !

Þeyr - Hva-than: Í dag eiga tveir bestu trommarar landsins afmæli, Biggi Baldurs og Sigtryggur Baldursson. Innilegar haminguóskir til beggja. Hér er lag af Mjötviði Mær sem ekki komst á misheppnuðu endurútgáfuna um árið. Mér er þetta lag minnisstætt fyrir það að pabbi snappaði við að heyra það. Ég lá oft í stofunni á æskuheimili mínu og hlustaði á plötur í Grundig hljómstækjaskáp sem foreldrar mínir höfðu keypt fyrir jólin 1976 (og í leiðinni keyptu þau Einu sinni var (eins og aðrir landsmenn) og Horft í roðann með Jakobi F Magnússyni af því mamma fílaði "Röndótta mær" svo vel). Þarna lá maður klifjaður nýjum plötum úr Fálkanum eða af útsölumörkuðum og svo úr Gramminu þegar það opnaði. Stöff eins og fyrstu þrjár Wire plöturnar, Ekki enn með PP, Viltu nammi væna, Ramones, XTC, ýmiskonar æðislegt torf með The Fall og ég tala nú ekki um ef maður hafði farið í heimsókn til Trausta Júl og snúið til baka með troðfulla poka af James Change & The Contortions, Pere Ubu og jú neim itt. Ég lá semsé þarna í stofunni og blastaði þessu nýbylgjurokki og foreldrar mínir tóku því þegjandi þangað til pabba kom eitthvað fúll heim einn daginn og ég var að spila Hva-than með Þey. Eitthvað fóru ámáttlegar bakraddirnar í hann því hann sagði mér að lækka þetta helvíti! Svo mikið varð mér um að ég man ennþá hvaða lag olli uppnáminu. 

Human League - Being boiled: Phil Oakey er fimmtugur í dag, sá mikli meistari og söngvari Human League. Þetta Sheffield-band sló náttúrlega í gegn með poppi en hafði verið í verksmiðju elektrói nokkur ár áður. Hér er A-hliðin af fyrstu smáskífunni frá 1978.

Richard Hell & The Void-oids - Love comes in spurts: Þessi á líka afmæli í dag, er 56 ára. Rikki Hell er sá sem gjörvöll pönktískan er byggð á, a.m.k. ef mark er takandi á sögubókum. Hann var í New York svona 1974-75 og spilaði með Television og var allur rifinn og úfinn á meðan hinir strákarnir voru nú bara í einhverjum peysum og eitthvað. Tískuhomminn Malcolm McLaren mætti á svæðið, sá Hellarann, fór til London og voila!: Sex Pistols urðu til rifnir og úfnir. Þetta lag er af Blank Generation (1977), en titillagið er líka æpandi snilld.

The Fall - Breaking the rules: Gamli drellir og krakkarnir eru komnir aftur með plötuna FALL HEADS ROLL. Dúndurstöff, gefur síðustu plötu lítið eftir. Hér er gamall Frankie Valli & The Four Seasons slagari (Walk like a man) sem Manchester-aðallinn er búinn að rokka til. 

Credibility Gap - Foreign Novelty Smash: Af kasettunni "Worlds worst records Vol. 2" sem ég á í fórum mínum. Þetta er eitthvað gríndæmi frá LA, Harry Shearer (Mr. Burns og bassaleikarinn í Spinal Tap) var í þessu. Lagið er magnað og ef þú kemst ekki í gott stuð við að heyra það ertu lík sem byrjað er að rotna! Talandi um það: Voða lítið ennþá í gangi hjá þessari.