Mynd af konu með froskahöfuð sem heldur á ungbarni er varpað á trékassa sem er sjálfstandandi í rýminu. Myndin er skýr á fletinum en fölnar smám saman þar til hún hverfur alfarið en birtist svo aftur smám saman.  Þarna er unnið með það hvernig ímynd eða minning hverfur og birtist á víxl í vitund okkar. Verkið hefur líka þetta sjónhverfingar eðli. Áhorfandinn gengur framhjá og sér trékassa sem stendur í miðju rýminu. Hann lítur undan og þegar hann lítur við næst er komin mynd af konu með barn á flötinn sem ekki var þar áður.

 

Margir fræðimenn hafa stundað rannsóknir á þessu tímabili sögunnar þegar lífið og lífgjafinn voru æðstu og heilögustu þættir samfélagsins. Meðal þeirra er Marija Gimbutas fornleifafræðingur sem skrifaði meðal annars bókina The language of the Goddess sem ég hef mikið stuðst við í minni heimildasöfnun. Í  tengslum við trúna á náttúruna og frjósemina voru mörg tákn. Froskurinn var meðal margra dýra tákn frjósemi og var á sumum stöðum talinn vera sál sem ekki hafði enn fundið sér líkama og er þetta raunar þjóðtrú sem fólk kannast við víða í Miðevrópu. Hann táknaði einnig hringrásina – líf, dauða og endurfæðingu.

Til eru heimildir um gyðjur sem voru verndarar barnsburðar og fæðinga. Þær voru að hálfu leyti froskar og að hálfu leyti konur. Sú þekktasta er Hekete frá Egyptalandi sem einmitt var með konulíkama og froskahöfuð.