Blaðamenn einróma: lifa við ægivald ráðherra, þrúgandi meðvirkni með eigendum og skoðanakúgun

Borgarafundur var haldinn á skemmtistaðnum Nasa í gærkvöldi klukkan átta, um ábyrgð fjölmiðla á stöðu Íslands.

Fulltrúar allra fjölmennustu fjölmiðla landsins voru saman komnir til pallborðsumræðna á sviðinu, og verða taldir hér að neðan – átta blaðamenn og ritstjórar, ásamt frummælendum: Irmu Erlingsdóttur, Davíð A. Stefánssyni og Eggert Briem. Ekki er óvarlegt að ætla að þúsund manns hafi mætt til fundarins, jafnvel ívið fleiri. Salurinn var ákafur og skapmikill – hló, klappaði, greip fram í – en sýndi þó mikla háttvísi.

Hér eins og á öðrum samkomum í þessu ferli er meðalaldur furðu hár. Hér eru trúlega ekki fjarri því þúsund manns – og ungt fólk er með, en þorri fólks hér er á eða yfir miðjum aldri. Námsmenn fjarri. Fyrir miðju sviði sátu frummælendur og fulltrúar fjölmiðlanna við dúklagt langborð. Nú er hver kvöldmáltíð sú síðasta … Yfir er hengdur svartur borði með gafferteipi, og vefslóðinni www.borgarafundur.org í hvítu letri. Í máli fjölmiðlafólksins var allt morandi í fyrirsögnum.

Ofgnótt af fyrirsögnum

Sumir þátttakenda í pallborðsumræðunum töluðu nær eingöngu í stórfréttafyrirsögnum, sem verða raktar hér að neðan og eru víst regla frekar en undantekning þetta misserið. Það var almennt mál manna að samkoman hefði verið gríðarlega vel heppnuð, og má taka undir það, upp að því marki sem íslenskar fjöldasmkomur eru brenndar að spurningunni: Hvað svo? er ósvarað. Allir þeir sem á annað borð veittu álit sitt á meginviðfangsefninu voru sammála um að íslenskir fjölmiðlar hefðu sætt þöggun, kúgun, borið sjúklega lotningu fyrir eigendum sínum og/eða ráðamönnum – og svo framvegis. Allir, ef frá er talinn Sigmundur Ernir Rúnarsson sem taldi ráðamönnum um að kenna að fjölmiðlar hlýddu þeim, og kjósendum sem kysu þá alltaf aftur; Jón Kaldal sem þótti fjölmiðlum skylt að sýna dag frá degi hvernig stjórnmálamenn færu undan í flæmingi og svöruðu út í hött – það væri þá hin stöðuga íslenska frétt, í sjálfu sér; og Ólafur Stephensen ritstjóri Morgunblaðsins, sem hélt ekki uppi miklum vörnum en benti á að fyrir tveimur árum hefði Morgunblaðið tekið undir með gagnrýni den Danske bank á íslenska bankakerfið en engin grasrótarsamtök tekið undir þá gagnrýni – og ýjaði þannig að því að almenningi væri um að kenna ef fjölmiðlar hefðu verið of linir eða undanlátssamir við valdhafa í landinu, jafnvel handónýtir: Morgunblaðið hefði einu sinni sýnt tilburði til gagnrýni, en enginn annar fylgt því eftir.

Þá mátti skilja á ritstjórum, þegar þeir fóru í þann gírinn að bera í bætifláka fyrir sig og aðra, að góð fréttamennska væri einfaldlega of tímafrek og kostnaðarsöm til að hægt sé að starfrækja hana með aðeins nokkrum tugum starfsmanna.

Almennt má þó segja að mennirnir á sviðinu hafi skammast sín – mennirnir, því konurnar voru ekki í sömu aðstöðu til að skammast sín fyrir eitt eða neitt: þær, bæði Evu Björg Erlendsdóttur og Örnu Schram var auðvitað búið að reka. Það er reyndar ekki nákvæmt orðalag en engu að síður markvert að allir karlarnir á sviðinu eru enn starfandi í háum stöðum á sínum fjölmiðlum, en konurnar báðar farnar með fjölmiðlum sínum. Björg Eva Erlendsdóttir stendur að stofnun nýs fréttavefs þessa dagana.

En þessi skömm mannanna er vandmeðfarin, því undir það síðasta var stemningin í salnum orðin helst til lík þætti með Oprah Winfrey – allir játuðu á sig sök, flestir í vondri trú, kenndu öðrum svolítið meira um en sjálfum sér samt – allir fengu að vera með og rífandi játninga- og uppgjörsstemningin varð það mikil að Ólafur Stephensen gat laumað að því frávarpi sínu að grasrótarhreyfingum væri um að kenna hversu illa fjölmiðlar hefðu staðið sig, frekar en fjölmiðlum sjálfum – og salurinn, grasrótarhreyfingin, klappaði.

Frummælendur

„Ósýnileg hönd með bláan hanska hefur gefið okkur öllum á kjaftinn“

Eggert Briem reifaði stöðuna í efnahagslífinu og sagði: „Hin ósýnilega hönd hefur sett á sig bláan hanska og gefið okkur öllum á kjaftinn,“ og bætti við þau orð Roosevelts Bandaríkjaforseta að ekkert væri að óttast nema óttann sjálfan: „og ráðamenn úr Sjálfstæðisflokki og Framsókn“.

Starfsmaður greiningardeildar leggur greiningar sínar „að jöfnu við skáldaðar bókmenntir“

Irma Erlingsdóttir sagði háskólana hafa brugðist almenningi, ýtt þannig undir útrásina og þar með skuldasöfnunina. Hér er efnahagskreppan afgreidd sem einkamál, sagði hún, án þess að stjórnvöld þurfi að taka tillit til almennings. Nú finnst stjórnvöldum eins og það skorti rök fyrir því að láta forráðamenn fjármálastofnana taka pokann sinn. Þetta hlýtur að vera séríslensk rökfræði, sama-hvað-þú-segir-rökfræði, sem ekki er hægt að deila við. Þá rakti Irma orð starfsmanns í greiningardeild banka sem lýsti því yfir í sjónvarpi á dögunum að hann væri „afar ósáttur við fullyrðingu Einars Más Guðmundssonar í þá veru að greiningardeildirnar hafi verið í vinnu við að ljúga að fólki. „Ótækt að sjá skáldið varpa fram þessum fullyrðingum um vísvitandi lygar alfarið órökstuddum,“ sagði greiningarmaðurinn, „og ráðast með þeim hætti að starfsfólki greiningardeildanna. Það er ekki lygi að hafa rangt fyrir sér, ekki frekar en skáldskapur bókmenntanna er lygavefur.“ Ég endurtek, sagði Irma: ekki frekar en skáldskapur bókmenntanna er lygavefur. Meðvitað eða ekki leggur starfsmaðurinn greiningar greiningardeildanna að jöfnu við skáldaðar bókmenntir Hún lauk máli sínu á að segja tímabært að afhjúpa stjórnvöld. Þau hafi aðsetur í Alþingishúsinu við Austurvöll. [Grein Irmu í heilu lagi í dagblaðinu Nei].

„Þjóðargjaldþrot af gáleysi“

Davíð Stefánsson talaði um reiðina sem allir finni nú fyrir, og það að vera illt. „Ég þekki mann sem drap mann af gáleysi,“ sagði hann. „Hvað gerðist í kjölfarið? Hann var handtekinn, umsvifalaust. Hann fór fyrir dóm, hann sat í fangelsi. Með réttu.“ Og hann bað okkur að fara að nota orðalagið „þjóðargjaldþrot af gáleysi.“ Og að þeir sem frömdu það verði látnir sæta ábyrgð. Hann lauk máli sínu á að leggja áherslu á að sjálfsagt hefði enginn stefnt landinu í gjaldþrot viljandi, en ábyrgðin væri engu að síður ríkisstjórnar, þings, eftirlitsstofnana og stjórnenda og eigenda bankanna.

Hér tók salurinn undir með dynjandi lófataki.

Stórfréttafyrirsagnirnar byrjuðu kannski að dynja á nærstöddum með máli Bjargar Evu Erlendsdóttur, fréttakonu.

Forysta Sjálfstæðisflokksins hefur árum saman haft puttana í fréttaflutningi Ríkisútvarpsins

Björg Eva Erlendsdóttir sagðist ætla að reyna að skýra hvers vegna fjölmiðlar séu ekki sterkari en raun ber vitni. Því miður hafi spillingin náð inn í fjölmiðlana – auðmenn hafi haft afskipti af ritstjórn. „Einn ætlaði að kaupa blað til að leggja það niður,“ sagði hún. „forysta Sjálfstæðisflokksins hefur árum saman haft puttana í fréttaflutningi Ríkisútvarpsins. Sjálfstæðisflokkurinn fór mikinn á Ríkisútvarpinu ár eftir ár, fyrst sjónvarpinu en svo í fréttaflutningi öllum, svo liggur við að fréttastofan hafi orðið málgagn flokksins. Þeir sem ekki tóku þátt voru lagðir í einelti. Sumir hrökkluðust burt en aðrir þrauka þarna enn. Það hefur verið nauðsyn á flokksskírteinum á fréttastofum Sjónvarpsins síðasta áratug. Afskiptunum lauk aldrei.“

Toppmenn úr Sjálfstæðisflokknum voru settir inn á Baugsmiðlana til að sættast við klíkur

„Davíð Oddsson neitaði að tala við blaðamenn væru þeir frá Baugsmiðlunum sem hann svo kallaði. Hann neitaði líka að tala við ranga blaðamenn af RÚV og Mogga. Aðeins sérvaldir fengu að endingu að tala við hann. Og aðrir ráðherrar fóru að taka hann sér til fyrirmyndar. Það varð að íþrótt hjá valdsmönnum að troða sínum mönnum inn á fjölmiðlana. Toppmenn úr Sjálfstæðisflokknum voru settir inn á Baugsmiðlana til að sættast við klíkur. Þá fór Samfylkingin að reyna að koma sér fyrir líka. Frjálslyndir áttu fáa kosti og slógu sér um Útvarp Sögu. Eigendatengsl Framsóknar hjálpuðu þeim að koma lykilmönnum inn hjá 365.“

Björg Eva bætti því við að „fjölmiðlamenn sem er svona komið inn hafa ofboðslega góð tengsl og ná fyrstir viðtölum við þá sem þarf að tala við.“ Nú séu þessir fjölmiðlamenn í vanda því þeir vita ekki hvar valdið er. Þá teygja þeir sig í átt að almenningi með því að bjóða dálka undir skoðanir þeirra. „Það tók þá nokkrar vikur að átta sig á því að þessi mótmæli hefðu innihald og væru ekki bara skrílslæti.“

Hér uppskar Björg Eva dynjandi lófaklapp.

„Þetta má ekki líta á sem áfellisdóm yfir fjölmiðlafólki almennt,“ segir Björg Eva, „heldur skoðanakúgun og tilraun til að skerða málfrelsi þjóðarinnar. Það lítur út fyrir að hvergi á Íslandi sé sá vinnustaður eða það félag sem er nógu ómerkilegt til að það þurfi ekki að lúta þeirra boðvaldi.“

Borgarafundurinn, þ.e. umræður og spurningar úr sal

Þessir voru á sviðinu:

Fulltrúar fjölmiðla: Sigmundur Ernir Rúnarsson, Stöð 2 Ólafur Stephensen, Morgunblaðinu Jón Kaldal, Fréttablaðinu Reynir Traustason, DV Broddi Broddason, RÚV Egill Helgason, Silfri Egils RÚV Arna Schram, frá Viðskiptablaðinu og Blaðamannafélaginu

Frummælendur: Björg Eva Erlendsdóttir Irma Erlingsdóttir Davíð A. Stefánsson Eggert Briem

Fundarstjóri: Gunnar Sigurðsson.

Við höfum búið við ægivald ráðherra

Í svari við fyrstu spurningu úr sal: hvers vegna fjölmiðlamenn láti ráðamenn komast upp með endurtekið, staðlað bull á við „ákvörðunin var rétt miðað við þær forsendur sem lágu fyrir á sínum tíma,“ sagði Egill Helgason mikinn tepruskap og stofnanahollustu ríkjandi á fjölmiðlum. „Að ekkert sé frétt, ekkert sé marktækt, nema það komi frá ráðherra eða einhvers konar stofnun. Partur af þessum tepruskap er að enginn fjölmiðill er farinn að spyrja ráðamenn hvort þeir ætli að segja af sér. Það þykir dónaskapur. Eins og að pissa í veislu.“ Sigmundur Ernir Rúnarsson sagði að fjölmiðlafólk hefði ekki verið nógu ágengt og staðið sig mjög illa í að upplýsa það sem raunverulega er að gerast. „Við höfum búið við ægivald ráðherra, sem hafa ekki þurft að deila með okkur upplýsingum. Búið við það ofríki valdsmanna að þeir geta sagt sem svo: ég hef engan áhuga á að koma í viðtal við þig, og þeir komast upp með það.“ Sigmundur sagði að þannig hefði hér verið óvirkt lýðræði af hálfu valdsmanna, þó „við“, væntanlega fjölmiðlafólk, hafi reynt að gera sitt besta.

Broddi Broddason, fréttamaður á Ríkisútvarpinu sagði í sjálfu sér rétt að fréttaflutningur sé ósköp þurrprumpulegur. „Ég ætla ekki að afsaka nokkurn skapaðan hlut. Þetta er bara svona. Fréttatímar eru í eðli sínu þumbaralegir oft, held ég.“ Hann sagði það hlutverk prentmiðla og fréttaskýringaþátta að veita dýpri innsýn í fréttir. „Svarið er tímaleysi. Þetta er bara svo helvíti dýrt ef maður ætlar ekki að slaka á klónni annars staðar. En ég er ósammála Sigmundi Erni, þetta er ekki vegna þeirra valds, heldur aumingjaskapur okkar sjálfra.“

Magnús nokkur fékk orðið, úr sal, og sagði: „Ég verð að taka undir það: fjölmiðlar eiga bara svo langt í land, því miður. Þið verðið bara að gjöra svo vel að taka ykkur á. Og ef einhver er í kreppu á fjölmiðlunum þá takið þið bara fréttastofurnar yfir.“ Hér var klappað. „Ef þið gerið það þá skulum við hin fara upp í Fjármálaeftirlit og Seðlabanka og leiða mannskapinn þar út.“ Og nú var mikið klappað.

Reynir Traustason: „Við þolum ekki kjaftæði ráðamanna“

Reynir Traustason, ritstjóri DV, tók til máls til að svara spurningunni hvers vegna fjölmiðlar þoli kjaftæði ráðamanna. „Við hér á DV höfum nú yfirleitt ekki aðgang að ráðamönnum og höfum þurft að hringja til að vita hvenær blaðamannafundirnir eru haldnir. Það gengur svo langt að það eru haldnir leynifundir til að halda okkur frá. En við höfum í raun ekki áhuga á því, heldur meiri áhuga á að kortleggja kjaftæðið í Geir H. Haarde og Seðlabankanum – þannig að við þolum ekki kjaftæði fjölmiðlanna. En það er staðreynd að við búum við ákveða leynd og ákveðna lygi og þurfum að brjóta þá múra.“

Arna Schram, frá Viðskiptablaðinu sáluga og Blaðamannafélagi Íslands, sagði fólk sem starfaði á fjölmiðlum hafa mikinn metnað og vilja standa sig, en miðlarnir séu fáliðaðir. Og þurfi annars konar aðbúnað en rekstur sjoppu. Þróunin, væntanlega með sjoppurekstri fjölmiðla, hafi verið sú að meiri áhersla sé lögð á magn frétta en gæði, og meiri áhersla á skemmtiefni. „Reynslu og sérhæfingu er ýtt til hliðar – þetta sést á uppsögnum síðasta mánuðinn, þegar 60-70 manns á fjölmiðlum hafa fengið uppsagnarbréf. Lögð er áhersla á mest lesna efnið, skrítnu-frétta-syndrómið, vinkona mín kallaði þetta stærstu-brjóstin-í-heimi-syndrómið …“ Að lokum vildi hún bæta því við að fjölmiðlar séu til að segja frá og upplýsa en ekki til að flytja áróður.

Broddi Broddason: „Nei nei, við skulum steinhætta að vera með drottningarviðtöl við Davíð Oddsson“

Mikið var klappað fyrir Ómari Ragnarssyni sem sagðist hafa gefist upp fyrir tveimur árum og gerst mótmælandi.

Halla Einarsdóttir spurði úr sal um forgang Guiding light yfir útsendingu af borgarafundi, á Ríkissjónvarpinu, og „í öðru lagi: Davíð Oddsson fær að koma í drottningarviðtöl án viðmælanda nema fréttamanns. Stefnir RÚV á að leyfa honum áfram að komast upp með þetta?“

„Neinei,“ sagði þá Broddi Broddason. „Við skulum steinhætta að vera með drottningarviðtöl við Davíð Oddsson.“ Hér var mikið klappað.

Egill Helgason sagðist vita hvernig afglapaviðtalið við Davíð í Kastljósinu væri tilkomið: „Það hljóp einhver úr skaftinu og einhver segir: Af hverju hringjum við ekki í Davíð? Og aldrei þessu vant mætti hann. Og það var þessi líka skandall.“

Jón Kaldal: Byltingin byrjar ekki hjá fjölmiðlunum. Fyrst farið þið.

Sigmundur Ernir talaði áfram um að kjósendum og stjórnmálamönnum væri um að kenna að stjórnmálamenn kæmust upp með skæting. Og Jón Kaldal tók undir það: „stjórnmálamenn vita að þeir komast upp með að svara svona út í hött. Ég segi: Það er grunnþjónusta við lesendur að bera þessi orð til þeirra. Þetta eru mennirnir sem við og þið hafið kosið. Af hverju komast þeir upp með að svara svona?“

Hann sagði að fjölmiðlar væru reyndar sekir. „Okkar stærsta sök er að vera hluti af íslensku samfélagi.“ Hér vissu áheyrendur í sal ekki vel hvort þeir ættu að klappa eða hvað – einhverjir reyndu en það dofnaði snarlega. „Hér áðan var kallað eftir því að gerð yrði bylting á fréttastofunum. Síðan mynduð þið taka þingið og stjórnarráðið. Hvaða helvítis vitleysa er það? Byltingin byrjar ekki hjá fjölmiðlunum. Fyrst farið þið.“

Halldór Karlsson hét maður í sal sem sagði Ísland bananalýðveldi „eins og það er presenterað í erlendum fjölmiðlum síðustu daga. Ekkert nema bananalýðveldi. Það ríkir ekkert traust á því sem er að gerast hér. Það er þessi sviðsetning á lýðræðislegri umræðu hérna sem virkar einfaldlega þannig að tveir menn eru settir í viðtal en ekki þriðji maður. Ástandið er orðið það alvarlegt að ég leita sannleikans á Útvarpi Sögu og DV sem eru ruslfjölmiðlar. Það er mjög alvarlegt.“

Ólafur Stephensen: „Leynifundurinn var nauðaómerkilegur og leiðinlegur“. Látið gott heita.

„Ég er að hlusta á þá sem eiga að vera röddin mín hljóma alveg eins og stjórnmálamennirnir,“ sagði Heiða úr sal. „Ég treysti þeim ekki. DV er sá miðill sem ég treysti mest á í dag. Hvað segir það um ykkur hina? Þið verðið að fara að flytja okkur fréttir og fara að kafa svolítið ofan í málið. Ekki birta bara það sem þið fáið sent inn á borð til ykkar. Við treystum engum. Engum. Takk.“

Þá spurði einhver hverjir hefðu verið á leynifundinum með ríkisstjórninni, sem DV var ekki boðað á. Ólafur Stephensen frá Morgunblaðinu réttir einn upp hönd og segir: „Það var verið að setja okkur inn í hvað stjórnvöld hefðu gert á fyrstu dögum eftir hrunið í heilbrigðiskerfinu og til að tryggja flæði fjármagns til landsins og svoleiðis – þetta var nauðaómerkilegur fundur og leiðinlegur.“ Fundarstjóri tók svarið gilt og bað Ólaf að hafa ekki fleiri orð um það, þar með væri það mál afgreitt.

Nú kom spurningahrina – fundarstjóri ákvað að safna saman spurningum og gefa svo hverjum fjölmiðlamanni eina og hálfa mínútu til að svara því sem hann eða hún tæki til sín. Reiður maður spurði um jákvæðar bullfréttir á við „þessa bullshit-olíufrétt af Drekasvæðinu. Svona ljúgið þið að fólkinu í landinu – þið segið við okkur lausn í sjónmáli! Lausn í sjónmáli um það sem Geir sagði í síðustu viku að væri 1,7 kíló af gulli á mann sem við þurfum að borga og þið kallið það lausn í sjónmáli.“ Baldur Jónsson spurði þá Ólaf Stephensen: „Björgólfur Guðmundsson keypti bókaforlag til að láta brenna upplag af bók sem honum var ekki þóknanlegt. Hann mætir í drottningarviðtal á Morgunblaðið. – Ólafur, á ég að trúa þér og þínu blaði?“ Og því var beint til fjölmiðla að Guðni Ágústsson virtist hækka í launum við það að segja af sér þingmennsku: „Í guðanna bænum, látið þessa apaketti ekki sleppa með eftirlaunafrumvarpið.“ Síðasti spyrjandi spurði: „Hvers vegna er ekki fjallað um árangursleysi kvótakerfisins með gagnrýnum hætti í fjölmiðlum?“

Sigmundir Ernir byrjaði á að svara því til að sér hefði bara þótt olíufréttin ágæt, takk fyrir. En kannski mætti fækka drottningarviðtölum við stjórnmálamenn.

Ólafur Stephensen sagði að Morgunblaðið hefði skrifað tvo harðorða leiðara um IceSave málið í október, og auk þess hefðu allir fjölmiðlar viljað birta svona viðtal við Björgólf hefðu þeir komist í það [nei, ekki Nei., vill ritstjóri skjóta hér að]. En af þessu sé dagljóst að eigendur Morgunblaðsins ráði ekki hvað þar er skrifað. Morgunblaðið ætli nú hins vegar að gefa nýjum stjórnmálaöflum meira pláss, og grasrótarhreyfingum. Þá er klappað.

Ólafur hélt áfram: „Hvers vegna er gagnrýnisumræðan þögguð niður? Í einu tilfelli finnst mér að við á Morgunblaðinu höfum staðið fyrir gagnrýninni umræðu sem svo var þögguð, frá 2005 til 2006 sögðum við frá gagnrýni erlends fagfólks um íslenska bankakerfið. Við stóðum afskaplega ein í þeirri gagnrýni – það reis engin grasrótarhreyfing upp til stuðnings Morgunblaðsins í þessu.“

Jón Kaldal tók undir með Ólafi og sagði Fréttablaðið ætla að fylgjast betur með grasrótarhreyfingum en hann hefði þó trú á „að byltingin hefjist innan flokkanna. Guðni er farinn frá, þau munu fara fleiri.“ Hann tók undir með lýsingu Davíðs Stefánssonar frá því fyrr um við hefðum verið á slysstað, fyrir 40 dögum, og þá hefði riðið á að sýna stillingu. Nú væri sá tími liðinn og uppgjörið geti hafist fyrir alvöru.

Reynir Trausta: „Kvótinn er aftur kominn í eigu ríkisins“

Reynir Traustason svaraði spurningunni um kvótakerfið: „Ég þekki það eftir að vera lengi viðloðandi sjávarútveg og hafa mikið fjallað um það allt saman: Árangursleysið er slíkt að það er örstutt í að við eigum fiskistofnana aftur. Veðin duga ekki fyrir viðheimildunum, kvótinn er aftur kominn í eigu ríkisins.“

Egill Helgason: „Ég var rekinn af Skjá einum fyrir að vera ekki Sjálfstæðismaður“

Egill Helgason sagði að það sem skipti máli í samskiptum fjölmiðla og eigenda þeirra væri ekki hvað væri sagt í þeim heldur hvað er ekki sagt í þeim. Hann sagðist þó vilja taka ofan fyrir Styrmi Gunnarssyni, sem hefði sett greiningu Danske bank á forsíðuna fyrir tveimur árum og verið kallaður landráðamaður fyrir. „Hann stóð alveg vaktina.“

Egill segir þá sína kúgunarsögu í mjög knöppu en skýru máli: „Ég var rekinn af Skjá einum fyrir að vera ekki Sjálfstæðismaður. Það var bara svoleiðis. Á 365 varð ég svo var við þrúgandi meðvirkni með eigendunum. Ég fékk Jónínu Ben, Sullenberg [og einhvern] í viðtal og ég var spurður hvort ég ætlaði að fremja sjálfsmorð þarna inni hjá fyrirtækinu – þetta var þrúgandi meðvirkni.“

Arna Schram tekur til máls og segir „Ég mótmælti því fyrir tveimur árum að Björgólfur nokkur Guðmundsson væri farinn að stunda skipulagsmál hér í borginni. Hver hefði kosið hann til þessara starfa? Þá reis upp maður á afturlappirnar og spurði hvort ég vissi það ekki að í öllum borgum væru ríkir menn sem tækju svona að sér. Sá maður heitir Egill Helgason og situr hérna.“ Í sal var hlegið og klappað. Egill svaraði engu.

Björg Eva Erlendsdóttir vildi líka fylla upp í eyðurnar í máli Egils og sagði: „Ég tek undir allt sem Egill var að segja um þessa meðvirkni, en af því hann nefndi ekki sjálfur miðilinn sem hann nú starfar á, þá hefur meðvirknin ekki verið minni þar. Stundum minnst á einkamarkaðnum – sem er merkilegt.“ Og hún nefnir til dæmis tilraun Morgunblaðsins með 24 stundir, þó ekki sé alfarið ljóst hvað dæmið á að vera dæmi um.

„Þar að auki,“ segir Björg, „vil ég mæla með því að fjölmiðlar mæti á alla mótmælafundi alltaf. Þeir hafa ekki þorað því, því þá séu þeir að taka afstöðu.“ Hún segir að það sé skrítið, ef þeim finnst þeir ekki taka afstöðu með því að mæta á klíkufundi með flokkum.

Fundi lauk á því að fundarstjóri sló tölu á fjölda: 450? 700? Það eru þúsund manns bara, takk fyrir.

---

Hér er nokkurs konar fundargerð sem blaðamaður tók saman „í beinni útsendingu“: http://this.is/nei/?p=639 Megnið af því sem þar kemur fram er hér í fréttinni líka, en rétt að halda henni til haga fyrst hún hafði þegar birst.